ZAPRASZAMY NA NABOŻEŃSTWA W DZIEŃ PAŃSKI:
Niedziela i Święta – godz.10:00, co tydzień Wieczerza Pańska (komunia),
Szkoła Podstawowa nr 50,ul. Grobla IV/8 na gdańskiej starówce.
Jak do nas trafić - kliknij tutaj
Zdjęcia i opis miejsca naszych nabożeństw - kliknij tutaj
Bez względu na to czy jesteś chrześcijaninem czy nie – możesz nas odwiedzić na niedzielnym nabożeństwie. Myślę jednak, że kilka wskazówek odnośnie tego czym jest nabożeństwo i jak ono wygląda w naszym kościele może być dla ciebie pomocne.
Po co nabożeństwo?
Wierzymy, że nabożeństwo jest spotkaniem Boga ze swoim kościołem i że Pismo Św. jest źródłem wiedzy na temat tego jak ono powinno wyglądać. Pragniemy w pokorze uczyć się właściwie przychodzić do Boga, by wielbić Go w sposób w jaki objawił nam w Swoim Słowie. Jednocześnie chcemy uczyć się z dorobku kościoła minionych wieków nawiązując także do tradycji reformowanej, która zawsze poważnie traktowała cotygodniowe nabożeństwo w Dzień Pański – szukając wzorców nabożeństwa w Bożym Słowie.
Spotykamy się na nabożeństwie w Dzień Pański (niedzielę) nie dlatego, że tak postanowiliśmy, ale dlatego, że Bóg wzywa nas, abyśmy w ten dzień jako kościół stawili się przed Jego obliczem odnawiając przymierze, które z nami zawarł.
Schemat naszego życia jako schemat nabożeństwa
W centrum nabożeństwa w naszym kościele jest Bóg i na Nim skupione jest nasze zwiastowanie, pieśni, modlitwy, sakramenty, wyznanie wiary. W Bożym Słowie widzimy model nabożeństwa (oraz naszego życia) jako dialogu Boga ze swoim Ludem. Bóg przemawia (poprzez Słowo i sakramenty), Lud zaś odpowiada (poprzez pieśni, modlitwy, wyznanie wiary, ofiary). Uczy nas to, że również nasze życie powinno być odpowiedzią na działanie Bożej opatrzności i na Jego dobroć wobec nas.
Potrzeba biblijnej liturgii
Ani Bóg ani Jego Lud nie są jedynie biernymi obserwatorami podczas publicznego zgromadzenia. Ów fakt uzdrawia nas z nonszalanckiego i zbyt „luźnego” traktowania nabożeństwa, lub skupiania naszej uwagi na człowieku zamiast na Bogu. To również powoduje, że nie przychodzimy na nabożeństwo nastawieni na bierne słuchanie jak widzowie spragnieni wrażeń.
Każdy kościół posiada jakąś liturgię nabożeństwa mniej lub bardziej przemyślaną i mniej lub bardziej przestudiowaną w oparciu o Pismo Św. W naszym nabożeństwie staramy się szukać wzorców liturgii w całym Bożym Słowie wierząc, że nowotestamentowa praktyka ma swoje źródło w pojęciach i praktykach starotestamentowych np. śpiewanie Psalmów (Kol 3:16), kościół jako Świątynia (1 Kor 3:17), chrzest jako obrzezanie Chrystusowe (Kol 2:11-12), Ostatnia Wieczerza jako wieczerza paschalna (Mt 26:19, Łk 22:15), Chrystus jako Baranek (1 Kor 5:7), nasze ciała jako ofiary miłe Bogu (Rzym 12:1-2), chrześcijanie jako kapłani (1 P 2:9), starsi zboru i starsi w Izraelu (Tyt 1:5) itp. Widać wyraźnie, że zasady funkcjonowania nowotestamentowego kościoła jako Nowego Izraela (w tym nabożeństwo) mają swoje źródło w opisach i symbolice starotestamentowej. Pragniemy z całego Pisma uczyć się wzorców chrześcijańskiego nabożeństwa.
Model naszego nabożeństwa
Nasze nabożeństwo składa się z pięciu głównych części będących wyrazem tego w jaki sposób Bóg zawiera przymierze ze swoim Ludem zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Ów schemat jest oparty na porządku ofiar, jakie kapłan w imieniu Ludu Bożego miał składać Bogu. Każda z nich symbolizowała inny aspekt przymierza Boga z Jego Ludem (3 Mojż 9:13-18).
Owe części to:
1. Wezwanie do uwielbienia Boga – Bóg wzywa swój Lud do uwielbienia.
W tej części (na samym początku) nabożeństwa czytamy Boże wezwanie do publicznego nabożeństwa (najczęściej z Psalm). Przypomina nam to również przymierzową więź, którą Bóg zapoczątkował ze swoim Ludem.
Na Boże wezwanie odpowiadamy pieśnią, której słowa są dla nas zachętą do pełnego radości zaangażowania w nabożeństwo. W tej części mamy początkowe błogosławieństwo i liturgię będącą oddaniem chwały Jedynemu Bogu - Ojcu, Synowi i Duchowi Św. w którego imieniu jesteśmy zgromadzeni.
2. Wyznanie grzechów (Bóg oczyszcza swój Lud).
Podczas nabożeństwa nie tylko pragniemy widzieć i poznawać lepiej Boga, lecz również chcemy wyraźniej widzieć kim my jesteśmy w Jego obecności. Dlatego wspólnie - jako kościół - klęcząc wyznajemy nasze grzechy. Czynimy to najpierw w ciszy, a następnie przez wspólne czytanie Psalmu pokutnego lub modlitw Bożych mężów, bądź też przez modlitwę prowadzącego (cały Lud odpowiada „Amen”).
Wyznanie naszych grzechów kieruje naszą uwagę w kierunku krzyża Chrystusa skąd płynie przebaczenie i odpuszczenie win. Po wyznaniu grzechów Bóg zapewnia nas (słowami Pisma Św.) o przebaczeniu dostępnym w Chrystusie. Na Boże ogłoszenie przebaczenia odpowiadamy wspólnym czytaniem Psalmu responsoryjnego, modlitwą „Ojcze Nasz” lub pieśnią.
3. Uświęcenie wierzących Bożym Słowem (Bóg wyposaża i przygotowuje Swój Lud)
Bóg po oczyszczeniu swego Ludu uświęca go Swoim Słowem. W tej części mamy czytanie i zwiastowanie Bożego Słowa. Każdej niedzieli czytamy fragmenty ze Starego Testamentu, Listów Apostolskich oraz z Ewangelii (1 Tym 4:13). Wierzymy, że cała Biblia jest natchnionym Słowem od Boga. Dlatego pragniemy słuchać Bożego pouczenia z każdej części Pisma.
Większość Bożego Słowa zostało spisane, aby było publicznie odczytywane podczas zgromadzeń Bożego Ludu. Duch Św. używa publicznego odczytywania i zwiastowania Bożego Słowa połączonego z uważnym słuchaniem. Nasz Pan przykazał nam uważnie słuchać Jego Słowa (4 Mj 12:6; Ps 34:12; Łuk 11:28). Publiczne czytanie jest bardzo istotnym elementem chrześcijańskiego nabożeństwa. Słuchanie Bożego Słowa z należytym szacunkiem i czcią jest także elementem uwielbienia Boga. Jest ofiarowaniem Jemu naszych serc i uszu (Rzym 12:1-2).
Nasze zwiastowanie jest wyjaśnieniem całości Bożego Słowa, które jest źródłem poznania Boga i Jego woli. Na kazaniach rozważamy rozdział po rozdziale kolejne księgi Pisma Św., wierząc, że całe Pismo jest dla nas źródłem pociechy, napomnienia i zachęty. W ten sposób czynili reformatorzy kościoła pragnąc, aby każdy chrześcijanin, każda rodzina – znali całe Pismo Św. (nie tylko wersety z Jana 3:16, Rzym 5:8 lub Ef 2:8-9).
Na czytanie i zwiastowanie Bożego Słowa odpowiadamy poprzez:
- pieśni śpiewane po każdym czytaniu
- wspólne wyznanie wiary (najczęściej Apostolskie Wyznanie Wiary, choć również Nicejskie) będące wyrazem naszego gorliwego oddania wobec wielkich i świętych prawd chrześcijańskiej wiary: wcielenia Bożego Syna, Jego śmierci za nasze grzechy, zmartwychwstania i oczekiwania na Powtórne Przyjście. Wyznanie wiary jest utożsamieniem się z Bożym Ludem minionych i obecnych czasów na całym świecie. Słowo „bóg” w dzisiejszych czasach oznacza wiele różnych rzeczy. Jako kościół Boży pragniemy wyrażać naszą tożsamość jako dzieci Trójjedynego Boga (a nie „jakiegoś” Boga) – Ojca, Syna i Ducha Świętego. Jak sama nazwa wskazuje jest to wyznanie wiary, nie zaś stwierdzenie tego co myślimy lub naszych teologicznych opinii. W gorliwy i entuzjastyczny sposób wyrażamy nasze oddanie, zaufanie naszemu Zbawicielowi.
- modlitwy Bożego Ludu będące też naszymi prośbami o rozwój Bożego Królestwa, władze, kościoły chrześcijańskie, nasze rodziny i osobiste potrzeby. Prowadzący nabożeństwo prowadzi Boży Lud we wspólnotowej modlitwie. Rozpoczynając ją jednocześnie zaprasza i zachęca do głośnych modlitw.
- dobrowolne ofiary. Wspieramy w ten sposób Boże dzieło szerzenia Ewangelii i Bożego Królestwa w naszym mieście i poza nim. Pismo jednak zachęca nas, abyśmy nie tylko majętności, lecz całe ciała składali Bogu jako miłe ofiary. Dobrowolna ofiara w czasie nabożeństwa nie jest jedynie zbiórką pieniędzy. Jest przede wszystkim ofiarowaniem naszego życia i oddaniem Bogu owoców naszej codziennej służby w Jego Królestwie. Patrzymy więc na nią szerzej niż tylko przyniesienie do koszyka naszych zasobów materialnych.
4. Dziękczynienie ( Bóg karmi swój Lud)
Przed końcowym błogosławieństwem Bóg posila nas zapraszając do wspólnego Stołu. Zapewnia nas w ten sposób o swojej akceptacji i duchowo posila przed rozesłaniem do naszych codziennych zajęć. Komunia, wzorem kościoła wczesnochrześcijańskiego, jest cotygodniową praktyką w naszym zborze.
Nie wierzymy w rzymskokatolicką naukę o „transsubstancjacji” (przemienienie chleba w rzeczywiste ciało, zaś wina w rzeczywistą krew), ani w luterańską „konsubstancjację”. Wierzymy jednak, że Wieczerza Pańska ma bogatszy i głębszy wydźwięk niż samo rozmyślanie o śmierci Jezusa podczas jedzenia chleba i picia wina (pogląd „zwingliański” wyznawany przez wiele współczesnych konserwatywnych kościołów). Jest ona dla nas nie tylko pamiątką i ogłaszaniem śmierci Pańskiej lecz także zapewnieniem i duchowym posileniem wierzących. Spożywanie Wieczerzy jest społecznością z Chrystusem przy Jego Stole. Apostoł Paweł mówiąc na ten temat stwierdza: „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest społecznością ciała Chrystusowego?” (1 Kor. 10:16)
Wierzymy, że chrzest i Wieczerza Pańska są znakami Nowego Przymierza, które Bóg zawarł ze swoim Ludem (kościołem). Dlatego tak jak całe domostwa w Starym Przymierzu miały prawo do uczestniczenia w znakach przymierza (obrzezanie, Pascha, święte posiłki – 2 Mj.12, 5 Mj.12: 7,12,18; 1Sm 1:4), podobny wzorzec widzimy w Nowym Testamencie (np. na 9 opisów chrztu w NT aż 5 z nich mówi o chrztach całych domostw). Do Wieczerzy Pańskiej zapraszamy całe (ochrzczone) domostwa zachęcając głowy rodzin (mężczyzn) aby brali i dzielili dla swojej rodziny chleb i kieliszek wina.
Wszystkie ochrzczone osoby są częścią kościoła chrześcijańskiego, który Pismo nazywa Ciałem Chrystusa. Dlatego wszystkich, którzy są częścią owego Ciała (włączając w to chrześcijańskie dzieci) – Chrystus zaprasza do Stołu Pańskiego łamiąc z nimi chleb i dając wino. „Ponieważ jest jeden chleb, my, ilu nas jest, stanowimy jedno ciało, wszyscy bowiem jesteśmy uczestnikami jednego chleba”. (1 Kor. 10:17). Wieczerzę Pańską kończymy zazwyczaj wspólnym odmówieniem modlitwy Pańskiej – „Ojcze Nasz” oraz odśpiewaniem hymnu (Mat 26:30, Mk 14:26).
5. Rozesłanie ( Bóg błogosławi i rozsyła swój Lud)
Na koniec nabożeństwa jesteśmy rozesłani ze zgromadzenia w Jego szczególnej obecności do naszych codziennych zajęć i obowiązków. Otrzymujemy od Boga błogosławieństwo będące oznajmieniem Jego przychylności. Tuż przed swoim odejściem Pan Jezus błogosławił swoich uczniów: „I wywiódł ich aż do Betanii, a podniósłszy ręce swoje, błogosławił ich.” Łuk. 24:50-51. Również pastor podnosząc ręce oznajmia Ludowi Boże błogosławieństwo najczęściej słowami z 4 Księgi Mojżeszowej 6:22-27.
Błogosławieństwo można przyrównać do starożytnej praktyki nakładania rąk na osobę namaszczoną przez Boga i odbierającą od Niego przychylność i powołanie do służby. Po tym jak zostaliśmy zaproszeni przez Boga na zgromadzanie, widząc Jego wielkość i naszą grzeszność, otrzymując obietnice przebaczenia w Chrystusie, będąc posilonymi środkami łaski (Słowo i sakramenty), otrzymawszy Jego błogosławieństwo – jesteśmy rozesłani aby kochać i służyć naszemu Panu w Jego Królestwie.
Co podkreślamy podczas naszego nabożeństwa?
1. Jest teocentryczne i Chrystocentryczne. W centrum nabożeństwa jest Bóg (a nie człowiek) do którego przychodzimy poprzez Chrystusa.. To nas uwalnia od szukania praktyk skupionych na człowieku. Elementy nabożeństwa nie są sposobem dostarczenia obecnym ekscytujących wrażeń, po to, aby ich zachęcić do ponownego przyjścia. Nabożeństwo jest raczej wyrazem czci i szacunku wobec Boga. Nasza postawa zaś wyraża na ile ów fakt sobie uświadamiamy. Podczas nabożeństwa podkreślamy jaki jest nasz Bóg (Ojciec, Syn i Duch Św.) oraz co dla nas uczynił (odpuszczenie grzechów poprzez ofiarę Chrystusa). Na samym początku oddajemy chwałę Ojcu, Synowi i Duchowi Św. w imieniu którego jesteśmy zgromadzeni. On jest tym, który nas gromadzi w Dzień Pański.
2. Nabożeństwo jest wyrazem jednomyślnego uwielbienia Boga przez cały kościół
Dlatego w naszej liturgii nacisk kładziemy na wspólnotowe uwielbienie Boga. Początkowa liturgia, śpiew, responsoryjne czytanie Psalmów, wyznanie grzechów, wyznanie wiary i odmawianie Modlitwy Pańskiej są głosem wszystkich wierzących w naszym kościele. To wyraża ważną prawdę, że nabożeństwo chrześcijańskie jest spotkaniem całego kościoła (a nie zbawionych jednostek) z jego Głową. Dlatego zachęcamy całe domostwa (włącznie z dziećmi jako częścią Ludu Bożego) by czynnie brały udział podczas całego nabożeństwa. Sytuacje podczas nabożeństwa w Dzień Pański, kiedy każdy robi to co wydaje mu się słuszne we własnych oczach są dla Ciała niszczące i zabronione przez Pismo.
3. Nabożeństwo jest uwielbieniem w Duchu i w prawdzie
Nic co nie jest prawdą i czego Duch Św. nie zechciał objawić w Piśmie Św. nie powinno mieć miejsca podczas nabożeństwa. Pastorzy (starsi) są odpowiedzialni za to, aby wszystko co jest głoszone zza kazalnicy było zgodne z nauczaniem Pisma. Lekceważące podejście do tego kto i co głosi podczas publicznych zgromadzeń w kościele jest wielkim zaniedbaniem. Pastorzy (starsi) są Bożymi heroldami powołanymi do głoszenia i wyjaśniania Bożego Słowa. Dlatego w szczególności oni odpowiadają przed Bogiem czym karmią Boży Lud i na ile nabożeństwo w Dzień Pański jest wierne wobec sposobu w jaki mamy przychodzić do Boga ukazanego w Piśmie Świętym.
Zobacz także:
"Nabożeństwo - cotygodniowa odnowa przymierza" - Douglas Wilson -TUTAJ
"Dzieci podczas nabożeństwa" - Paweł Bartosik - TUTAJ